Leonard Cohen – The Future

rok wydania: 1992

wydawca: Columbia

no dobra, starczy juz tego Cohena. dzis ostatni raz… choc pewien tego nie jestem.

akurat Cohen mial calkiem przyzwoite wejscie w lata 90te, w przeciwienstwie do wiekszosci songwriterow. nawet lepiej – dzieki temu, ze filmowcy wyjatkowo czesto siegali po piosenki z tej plyty (najznamienitszy przyklad – „Urodzeni Mordercy”), Kanadyjczykiem zainteresowaly sie rowniez mlodsze pokolenia. wtedy to Cohen stal sie Mr Cool, ktory moze i przynudza jak jasna cholera i ktorego popularnosc ciezko zrozumiec, ale i tak chcialbys by byl twoim dziadkiem, a moze nawet wzial sie za twoja siostre. Cohenowi chyba niespecjalnie ta lata przeszkadzala, bo trzyma sie go ona do dzis.

choc smoothjazzowe plumkanie z ktorym Cohen jest dzis kojarzony ma swe zrodlo rowniez na tej plycie, jest to inna rzecz od wydanego bo cale 9 lat pozniej „Ten New Songs”. jest tu pewien nie tak latwo wyczuwalny rockowy zadzior, a z drugiej strony – mrok godny Nicka Cave’a. wszelkie proby jego zlokalizowania raczej beda sie konczyc niepowodzeniem. aranzacje? wciaz dansing godny legendarnego Cristala we Wrzeszczu. wokal? Cohen wie, ze nic tak na kobiety nie dziala jak konkretne mruczando. teksty? o, juz jestesmy zdecydowanie blizej, patrz track tytulowy czy „Democracy”. pojawialy sie u Cohena przeblyski krytycznego podejscia, ale chyba nigdy nie bylo ono wyrazone tak bezposrednio, przystepnie, wrecz sloganowo.

i choc calosci slucha sie niezle, to trudno tym razem wskazac jakies ewidentne Cohenowe klasyki, ktorych sporo sie zebralo na poprzedniki „I’m Your Man”. co gorsza, sa tu tez i fragmenty, delikatnie rzecz ujmujac, skrajnie kontrowersyjne stylistycznie. w „Light As A Breeze” powraca San Remo’wy duch, a „Closing Time” to juz totalna country wixa, przy ktorej kazdemu europejskiemu uchu idzie sie zrzygac. moze i taka stylizacja pasuje do tekstu, ale ja odpadam przy tym doszczetnie.

ale czy ja juz wspominalem, ze i tak ubostwiam tego czlowieka?

najlepszy moment: THE FUTURE

ocena: 7,5/10