Powrót

rok: 2023

reżyseria: Andrzej Wolski

Prawdopodobnie będzie to najkrótsza „recenzja” w historii tego bloga, a przynajmniej dawno takiej tu nie mieliśmy.

Bo właściwie co można napisać o „Powrocie” poza tym, że jest to monodram, w którym Andrzej Seweryn recytuje „Dzienniki” Witolda Gombrowicza? Oceniać samych „Dzienników” przecież nie będziemy, a klasa z jaką te teksty interpretuje Pan Seweryn jest niepodważalna. Forma całości też jest więcej niż ascetyczna – zresztą ta krótka, 46-minutowa produkcja przeznaczona była do emisji w telewizji i to jak najbardziej widać. Oczywiście można docenić pewne „smaczki” – jak ujęcia kamery czy to, że całość kręcona była w dawnym mieszkaniu Gombrowicza w Vence (aktualnie mieści się tam muzeum). Ale to właściwie tyle.

Dla fanów Gombrowicza – ciekawostka. Dla wszystkich pozostałych osób myślę że tym bardziej (pozostają jeszcze fani Andrzeja Seweryna, ale dla nich będzie tu za kilka wpisów recenzja poświęconego mu dokumentu, zatem stay tuned). Ale absolutnie nie jest to zła rzecz, po prostu dość trudna w ocenie, stąd ocena, nazwijmy to, wyjściowa.

najlepszy moment: –

ocena: 6/10