rageman.pl
Film

Krótki film o miłości

rok: 1988

reżyseria: Krzysztof Kieślowski

Tyle lat pisania, a wciąż o tak wielu najwspanialszych twórcach muzyki i filmu mowy tu nigdy nie było. Czas nadrobić kolejną haniebną zaległość.

Podczas pracy nad osławionym „Dekalogiem”, zaplanowanym jako cykl filmów telewizyjnych, Krzysztof Kieślowski dostał dodatkowe dofinansowanie, co pozwoliło mu rozwinąć wybrane przez niego dwa spośród dziesięciu filmów cyklu do rozmiarów pozwalających na dystrybucję kinową. Padło na piątą i szóstą część, a owocem tych działań był „Krótki film o zabijaniu” oraz omawiany dziś „Krótki film o miłości”.

Czasem, kiedy obcuje się z klasyką filmową, człowieka przechodzi myśl – że o co tu właściwie chodzi, czemu niby klasyka, jak to takie całkiem oczywiste to co widzę. No i właśnie rzecz w tym, że wiele fabuł, brzmień, estetyk wydaje nam się dziś całkiem oczywistych dzięki temu, że ktoś je jako pierwszy umieścił na mapie naszej zbiorowej, artystycznej i popkulturowej świadomości. Oczywiście też to nie jest tak, że nikt przed późniejszym autorem „Trzech kolorów” nie podjął się w kinie tematyki podglądactwa – najsłynniejszym przykładem Hitchcockowe „Okno na podwórze”.

Ba, można się wręcz zastanawiać, czy dziś taki „Krótki film o miłości” nie zostałby zupełnie inaczej odebrany niż te 40 lat temu. Mocno zrewidowaliśmy (w większości przypadków słusznie) to, co w miłości, a konkretnie w relacjach jest dopuszczalne. Podglądanie przez teleskop kogoś, w kim jest się bezgranicznie zakochanym? Dziś mamy już słowo charakteryzujące takich osobników – creep.

A jednak nawet dziś, w 2026 roku, oglądając dzieło Kieślowskiego, tak jednoznacznie negatywna kategoryzacja poczynań głównego bohatera nie przechodzi przez myśl. A przynajmniej nie jest dominująca. Wielka w tym zasługa grającego Tomka Olafa Lubaszenki, ale przede wszystkim Kieślowskiego. Niesamowite, że film z miłością w tytule jest tak mało romantyczny. Może dlatego, że tak naprawdę jest to przede wszystkim rzecz o poszukiwaniu miłości? Poszukuje jej Tomek, poszukuje jej Magda, z idealnie obsadzoną Grażyną Szapołowską. On naiwnie wierzący w miłość w jej najczystszej formie, Ona traktująca miłość wybitnie przedmiotowo, jako fizyczną przyjemność i kartę przetargową. Szukają tak naprawdę tego samego, choć w zupełnie innych miejscach.

Czy znajdą? Jak wieść gminna niesie, zgoła inne od wersji Dekalogowej zakończenie „Krótkiego filmu o miłości” powstało na wyraźne życzenie samej Szapołowskiej, która chciała wprowadzić element baśniowy. I być może finał „Dekalogu VI” jest bardziej realistyczny i będący naturalniejszą konsekwencją tego gdzie fabuła podążała wcześniej. Ale sam jestem na etapie, gdzie przydałaby mi się wiara w miłość. I finał kinowej wersji mi tę nadzieję daje.

Kocham takie kino. Esencjonalna forma, bez wydziwiania. Serce na dłoni.

najlepszy moment: każda scena w której pojawia się muzyka Zbigniewa Preisnera

ocena: 9,25/10