Dimmu Borgir – Puritanical Euphoric Misanthropia

rok wydania: 2001

wydawca: Nuclear Blast

dzizys, do czego to doszlo, zebym sluchal Dimu Burgera…

no ale postanowilem sprobowac. no i niestety, srednio wyszlo. bo tak sie sklada, ze DB uosabia w wiekszosci to, czego w metalu nie znosze. nieznosny patos, pseudostraszna charakteryzacja, napierdalanie bez wiekszego pomyslu na chwytliwosc. nawet jesli zdarzaja sie przyjemniejsze fragmenty muzyczne, to wszystko szlag trafia przez wejscie karykaturalnych klawiszy. albo „orkiestry”. tudziez wokala. i o ile jeszcze sam ten blackowy skrzek nie jest taki zly, to kiedy wchodzi z „czystym” wokalem niejaki Vortex, to noz mi sie w kieszeni otwiera. jesli to ma byc plyta z przekazem wymierzonym przeciwko chrzescijanstwu, to Pan Bog moze spac spokojnie. bo nie wiem czy ktos o zdrowych zmyslach moglby potraktowac ten album na tyle powaznie, aby zastanawiac sie nad lirykami piosenek.

ja naprawde chcialem dobrze, bez uprzedzen. i wychwycilem nawet pare piosenek, w ktorych muzyka w calosci moze sie podobac. nie sa zle instrumentalizmy z poczatku i koncu albumu. od biedy moglyby sie znalezc na jakims siodemkowym soundtracku. naprawde podoba mi sie „Puritania”, a to dlatego, ze rzecz to blizsza industrialu niz, ekhm, symfonicznego black metalu, z fajnie wplecionymi samplami i nietypowymi wokalami.  mila odmiane stanowi tez bonusowy tutaj cover „Burn In Hell”. fajansiarskie zaspiewy, ale przynajmniej melodyjne to to i wreszcie. choc Twisted Sister to przeciez jeden z najbardziej obciachowych zespolow wszechczasow.

doceniam profesjonalizm calosci, bo jesli juz mam sluchac czarnego metalu to wole tak wyprodukowanego, niz brzmiacego jak potrzasnie pudelkiem zapalek. moge nawet dodac dodatkowego plusika za to, ze rzeczywiscie Dimu Borżir brzmi jak malo ktory zespol. ale i tak jednak troche beka. lasy pomorza, bardzo powazni metale z wtorkowych Kwadratow, Zloty itepe. nie no, jednak spora beka.

najlepszy moment: PURITANIA

ocena: 6,66/Wieczna Otchłań