Mroki
rok: 2026
reżyseria: Bartosz Szyszko
„A co tam Panie w polskim kinie offowym słychać?” – pomyślałem, idąc na seans „Mroków”. Co do zasady starałem się, by moja selekcja na maratonie filmowym w Gdyni uwzględniała jak najwięcej produkcji z sekcji konkursowej. Postanowiłem jednak zrobić jeden wyjątek i dać szansę reprezentantowi kina niezależnego. Cóż, staram się nie żałować obejrzanych filmów, przesłuchanych płyt, odbytych podróży – lepiej samemu sobie wyrobić zdanie niż bazować na cudzej opinii i tym samym przegapić coś, co mogłoby się okazać życiowym gamechangerem. O „Mrokach” przed seansem nie wiedziałem nic i dziś jednak wyjątkowo tego żałuję, bo być może jakakolwiek wiedza o tym filmie pozwoliłaby ulokować te cenne 90 minut mojego festiwalowego czasu na coś bardziej wartościowego.
Naprawdę staram się ująć swoje refleksje w jak najłagodniejszy sposób, bo nie czerpię przyjemności z werbalnego wyżywania się na kimkolwiek – a już na pewno nie na debiutujących twórcach. Jeśli dobrze wnioskuję z sociali filmu, powstawał on dobrych kilka lat, co świadczy o wyjątkowej determinacji, którą warto docenić. Ale być może po takim czasie zabrakło chłodnego spojrzenia na efekty dotychczasowej pracy?
Przede wszystkim jednak kolejny raz mamy tu do czynienia z produkcją, która chce być bardzo, bardzo ambitna. Poetycka, wzniosła, mówiąca o rzeczach nie tyle ważnych, co wręcz ostatecznych. Spora część czasu filmowego to monologi głównego bohatera mówiącego wprost do obiektywu kamery, kręconych w plenerach wyjałowionych ze wszelkich jasnych kolorów. A mówi oczywiście w taki sposób, by mało kto zrozumiał. Bo jeśli zrozumie więcej niż mniej osób, to już nie jest to Sztuka.
Żarty na bok – owszem, dostrzegam w tym wszystkim trip dwupasmówką, na którą składają się depresja i schizofrenia. Natomiast jest to tak skrajnie bełkotliwe i pretensjonalne, że nie wierzę by ktoś to traktował na serio. Co więcej, momentami jest to zwyczajnie żenujące – i owszem, w jakimś stopniu pewnie jest to zamierzony efekt i być może te momenty osadzone w kontekście bardziej jakościowego filmu broniłyby się. Tutaj przybijają gwóźdź do trumny. Jakiś czas temu mocno tu pocisnąłem po „Hot Spocie” – ale w całej swej okropności film Smoczyńskiej był przynajmniej jakiś – pamiętam go, nawet jeśli nie jest to najmilsze wspomnienie. Tymczasem „Mroki” są bezbarwne – świadomie i nieświadomie – oraz nudne (tu już raczej wyłącznie nieświadomie).
I tylko aktorów szkoda. Kiedy nasze gwiazdy ekranu pojawiają się w kolejnych żenujących produkcjach Vegi to nie jest mi ich żal, bo sami doskonale wiedzą w jakie bagno się pakują i kompromitują się wyłącznie dla pieniędzy. Uczestnictwo w takich produkcjach jak „Mroki”, z budżetem oscylującym prawie że wokół zera, musi już być podyktowane bardziej wzniosłymi pobudkami, a mimo to jakościowo nie leży to aż tak daleko od kolejnych części „Pitbulla”. Ten Vega zresztą nie tak przypadkowo tu się pojawia, bo mamy wspólny mianownik w postaci Sebastiana Fabijańskiego – czasem przez jego „działalność pozaartystyczną” można zapomnieć o jego aktorskich skillach, które uważam że ma. Tylko szkoda, że pokazuje je w filmach takich jak „Mroki”, które pewnie i tak do nikogo nie dotrą. Marnuje się też tu potencjał Martyny Byczkowskiej – swoją drogą, ciekawe czy panowie Fabijański i Quebo mieli okazję się przeciąć na planie filmowym?
Pokazywane w Gdyni „Fluidy” pokazały, że naprawdę nie trzeba robić jakiejś turbo taryfy ulgowej i polskie debiuty reżyserskie mogą wypadać bardzo dobrze. Panie Bartoszu, potratujmy to zatem jako falstart, pierwsze koty za płoty i liczę, że dalej będzie już tylko lepiej.
najlepszy moment: scena w autobusie ma swój urok
ocena: 3/10