Hot Spot

rok: 2026

reżyseria: Agnieszka Smoczyńska

Kiedy przed festiwalem w Gdyni prognozowałem sobie, który film z konkursu głównego może okazać się najsłabszy, bez większych wątpliwości typowałem „Mniej obcy”. Już na papierze biopic na zlecenie Netflixa nie brzmiało jak coś, co może powalczyć o najwyższe laury, a trailer tylko ten sceptycyzm pogłębił. I choć finalnie film okazał się (ciut) lepszy niż przypuszczałem, to i tak z wszystkich dotychczas na festiwalu obejrzanych wydawał się najbardziej odstawać jakościowo. I wtem nastąpił seans „Hot Spot”.

Wiecie, ja naprawdę mam w sobie mnóstwo życzliwości co do filmów, koncertów i muzyki tu recenzowanej, rzadko kiedy schodzę z oceną poniżej 7/10. Inaczej niż w życiu, w sztuce widzę szklankę do połowy pełną. Omawiane dzieło musi mnie nie tyle znużyć, co naprawdę wkurzyć, bym ocenił je negatywnie. No i najnowszemu dziełu Agnieszki Smoczyńskiej (m.in. „Córki dancingu” – nie widziałem poprzednich filmów Pani Smoczyńskiej, więc kontekstu dotychczasowej twórczości nie będzie w recenzji) ta sztuka się udała.

Bo można nakręcić film bez większych artystycznych pretensji, dla czystej rozrywki – i jest to ok. Samemu w tym momencie wypisujesz się z wyścigu o poważne artystyczne szczyty, ale czasem trzeba zjeść prostego hamburgera w chwili wytchnienia od wsuwania krewetek w rozmaitej formie. Rzadko kiedy samemu takie filmy oglądam, ale nie mam nic przeciwko ich istnieniu. Mam jednak problem kiedy jesteś przekonanym/przekonaną, że tworzysz coś ambitnego, przewyższającego twory dla pospólstwa i w tym artystycznym zacietrzewieniu zapominasz o tym, że filmy przede wszystkim powinno dać się oglądać. A „Hot Spota” nie da się oglądać.

OK, mogę pochwalić Smoczyńską za próbę zmierzenia się z kinem gatunkowym, w Polsce wciąż traktowanym co najwyżej z pobłażliwością. I to jeszcze takim, które wymaga nie tylko zrozumienia prawideł samego gatunku, ale też sensownego budżetu, by efekt finalny nie wyglądał śmiesznie. Science fiction, proszę państwa. Tylko że wiecie jak to jest z tymi chęciami.

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że to nie musiało skończyć się tak źle. Bo nie tylko na papierze sam koncept filmu nie brzmi aż tak źle, ale i nawet trailer zapowiadał coś, co może zaintrygowąć. Tymczasem tutaj kompletnie nic nie ląduje tam gdzie powinno.

Przede wszystkim fabuła – wydumana do granic absurdu, a tak naprawdę nieczytelna, nie mówiąca praktycznie nic i po prostu zwyczajnie nieangażująca. Post-apokaliptyczny świat, w którym rządzi Głowa, karząca tych którzy się jej nie podporządkowują. OK, można było się bardziej wysilić. Główny bohater, prywatny detektyw, śledzi zagadkę morderstwa i w jej trakcie konfrontuje się z cyber-wiedźmą, która wywraca do góry nogami wszystko co wiedział o sobie. Well, może jednak rzeczywiście rozpędziłem się z tym nie-tak-źle-brzmiącym konceptem, ale będę twierdził, że pomysłowy reżyser byłby coś w stanie z tego wycisnąć. Smoczyńska niestety takiego pomysłu nie miała.

Co więcej, nie tylko zabrakło tu pomysłu, ale kogoś kto poradzi reżyserce, by przemyślała swoje decyzje. A tu kuriozum goni kuriozum. Ja rozumiem, że idea była taka, by pokazać świat składający się z imigrantów, więc mało kto mówi tu z poprawnym akcentem. Ale Andrzej Konopka, którego bardzo lubię jako aktora, jest tutaj absolutnie groteskowy. Z łamaną angielszczyzną, ze stylizacją a’la cyber disco polo, z zachowaniem. Nie lubię zaglądać ludziom do portfela, w tym również filmowcom, ale niestety wydarzyło się tu też coś, o czym pisałem w kontekście ryzyka kręcenia science fiction – świat „Hot Spot” jest absolutnie ohydny. „Diuna” Villeneuve’a z Temu, Arrakis ale to Wałbrzych ’87. Ba, przy „Hot Spot” „Diuna” Lyncha jest miodem dla oczu. Ktoś powie „no tak, ale tam były budżety”. Cóż, jeśli cię nie stać to po prostu się za to nie zabieraj.

Muszę jednak też przyznać, że w całej swej groteskowości i absurdalności „Hot Spot” utkwił mi w pamięci. Nie musi to świadczyć jednoznacznie o jakości – „Gulczas a jak myślisz?” też nie dawał mi długo o sobie zapomnieć. Obstawiam, że Smoczyńska widzi siebie bardziej w sąsiedztwie twórczości Andrzeja Żuławskiego niż filmów o bohaterach Big Brothera – i po części ma racje, bo na pewno „Hot Spot” nie można nazwać cynicznym tworem koniunkturalnym. Ba, nie wykluczam że kiedyś „Hot Spot” będziemy odbierać tak, jak dziś np. „Opętanie”. A może nawet okaże się dziełem proroczym. Jak tego dożyję to przeproszę. A tymczasem.

najlepszy moment: ok, finałowy tygrys zrobił wrażenie

ocena: 4/10